بسیاری از والدین دوست دارند فرزندشان در برابر سختی‌ها آرام‌تر باشد، زود نترسد، ناامید نشود و وقتی با مشکل روبه‌رو می‌شود، فقط درگیر نگرانی و اضطراب نباشد.
اما گاهی می‌بینند کودک از شکست می‌ترسد، مدام نگران اتفاقات بد است، در برابر نرسیدن به خواسته‌اش خیلی زود به‌هم می‌ریزد یا وقتی با مسئله‌ای روبه‌رو می‌شود، احساس می‌کند هیچ راهی وجود ندارد.
در چنین شرایطی ممکن است والدین بگویند: «فرزندم زود می‌ترسد»، «تحملش کم است» یا «با اولین سختی ناامید می‌شود». اما در بسیاری از موارد، مشکل اصلی این نیست که کودک ضعیف است؛ بلکه هنوز یاد نگرفته است چگونه به خداوند اعتماد کند و در کنار تلاش، دلش را به او بسپارد.
اعتماد و توکل به خداوند یعنی کودک کم‌کم یاد بگیرد که در کنار تلاش کردن، می‌تواند به حمایت و حکمت خدا هم دلگرم باشد. این مهارت به کودک کمک می‌کند که هنگام نگرانی، شکست، انتظار یا نرسیدن به نتیجه دلخواه، احساس نکند تنها مانده است.
هدف از آموزش توکل این نیست که کودک از تلاش کردن دست بکشد یا مسئولیت خود را به گردن تقدیر بیندازد. هدف این است که یاد بگیرد: من تلاش خودم را می‌کنم، اما نتیجه نهایی فقط در دست من نیست و می‌توانم به خداوند اعتماد کنم.
